81
Ogólny / Odp: Gry, które ukończyliśmy
« Ostatnia wiadomość wysłana przez GBM_Fan dnia Sierpnia 11, 2025, 10:26:02 »Castlevania: Dawn of Sorrow (NDS)

Castlevania: Dawn of Sorrow to kolejna gra na NDS z mojej biblioteki, do której podchodziłem parę razy. Ostatni save miałem z 2014 roku z zamkiem odkrytym na ponad 80% i bez zakończenia. Tym razem miałem trochę większe zacięcie i mniejszą konkurencję ze strony PC'ta, który czeka w kartonie na lepsze czasy. Udało się ukończyć wątek główny z dobrym i złym zakończeniem, odkryć zamek na 100%, zebrać wszystkie dusze i odblokować większość dodatkowych trybów. Niestety zabawę musiałem zacząć od nowa, bo nic nie pamiętałem :)
Sama gra jest dobra, może nawet bardzo dobra jeśli komuś nie przeszkadza tzw. grindowanie. Niestety ze względu na mechanikę zbierania dusz - na której opiera się ta odsłona serii - będziemy musieli parę godzin poświęcić na klepanie tych samych przeciwników i połączyć to z modlitwą do systemu RNG. Nie jest to najciekawsze zajęcie i przyznam szczerze, że twórców trochę poniosło. Np. jeden z przeciwników ma wskaźnik procentowy dla zdobycia jego duszy na poziomie ~0,4%, więc może się zdarzyć, że będziemy tłukli jednego przeciwnika przez pół godziny, a nawet więcej jeśli nie mamy szczęścia. Co ciekawe w DoS statystyka "Luck" jest popsuta i jej wpływ na grindowanie dusz jest znikomy nawet jeśli mamy ją na wysokim poziomie.
Przyczepię się też do nierównego projektu zamku. Niektóre lokacje są fajne, klimatyczne, mają spójnych tematycznie przeciwników, ale są też takie, które jakby tworzone były na kolanie. Np. ostatni fragment zamku, ten do którego przenosimy się na finałową walkę to IMO jakiś zlepek grafik z odrzutu. Drażni też trochę zbyt okultystyczny sznyt, zwłaszcza pod koniec. Ja wiem, że to seria Castlevania, tam wszystko ma być mroczne i w ogóle, ale temat Draculi i mrocznych mocy nie musi iść w kierunku satanizmu. W grze jest zbyt dużo symboliki i grafik wręcz satanistycznych. Nie było tego w poprzednich odsłonach serii.
To takie największe minusy, cała reszta to dobra gra z tzw. gatunku metroidvania. Wszyscy znamy te mechaniki, nie ma tu nic odkrywczego. Jednak jest to zrobione dobrze i wciąga, choć trzeba zrozumieć parę mniej oczywistych elementów takich jak np. system zbierania dusz.
Na kiedyś tam zostawiłem sobie dodatkowy tryb Julius Mode gdzie możemy przejść całą grę od nowa z nowymi mechanikami i walcząc z głównym bohaterem jeśli skończymy grę z tzw. bad ending. Świetna sprawa.
Ocena: 7/10
Jednym zdaniem: Stara dobra metroidvania w nowej szacie, potrafi wciągnąć, ale też sfrustrować przez system zdobywania duszy.


Castlevania: Dawn of Sorrow to kolejna gra na NDS z mojej biblioteki, do której podchodziłem parę razy. Ostatni save miałem z 2014 roku z zamkiem odkrytym na ponad 80% i bez zakończenia. Tym razem miałem trochę większe zacięcie i mniejszą konkurencję ze strony PC'ta, który czeka w kartonie na lepsze czasy. Udało się ukończyć wątek główny z dobrym i złym zakończeniem, odkryć zamek na 100%, zebrać wszystkie dusze i odblokować większość dodatkowych trybów. Niestety zabawę musiałem zacząć od nowa, bo nic nie pamiętałem :)
Sama gra jest dobra, może nawet bardzo dobra jeśli komuś nie przeszkadza tzw. grindowanie. Niestety ze względu na mechanikę zbierania dusz - na której opiera się ta odsłona serii - będziemy musieli parę godzin poświęcić na klepanie tych samych przeciwników i połączyć to z modlitwą do systemu RNG. Nie jest to najciekawsze zajęcie i przyznam szczerze, że twórców trochę poniosło. Np. jeden z przeciwników ma wskaźnik procentowy dla zdobycia jego duszy na poziomie ~0,4%, więc może się zdarzyć, że będziemy tłukli jednego przeciwnika przez pół godziny, a nawet więcej jeśli nie mamy szczęścia. Co ciekawe w DoS statystyka "Luck" jest popsuta i jej wpływ na grindowanie dusz jest znikomy nawet jeśli mamy ją na wysokim poziomie.
Przyczepię się też do nierównego projektu zamku. Niektóre lokacje są fajne, klimatyczne, mają spójnych tematycznie przeciwników, ale są też takie, które jakby tworzone były na kolanie. Np. ostatni fragment zamku, ten do którego przenosimy się na finałową walkę to IMO jakiś zlepek grafik z odrzutu. Drażni też trochę zbyt okultystyczny sznyt, zwłaszcza pod koniec. Ja wiem, że to seria Castlevania, tam wszystko ma być mroczne i w ogóle, ale temat Draculi i mrocznych mocy nie musi iść w kierunku satanizmu. W grze jest zbyt dużo symboliki i grafik wręcz satanistycznych. Nie było tego w poprzednich odsłonach serii.
To takie największe minusy, cała reszta to dobra gra z tzw. gatunku metroidvania. Wszyscy znamy te mechaniki, nie ma tu nic odkrywczego. Jednak jest to zrobione dobrze i wciąga, choć trzeba zrozumieć parę mniej oczywistych elementów takich jak np. system zbierania dusz.
Na kiedyś tam zostawiłem sobie dodatkowy tryb Julius Mode gdzie możemy przejść całą grę od nowa z nowymi mechanikami i walcząc z głównym bohaterem jeśli skończymy grę z tzw. bad ending. Świetna sprawa.
Ocena: 7/10
Jednym zdaniem: Stara dobra metroidvania w nowej szacie, potrafi wciągnąć, ale też sfrustrować przez system zdobywania duszy.


Ostatnie wiadomości


